HARTVERWARMEND

Hartverwarmend

Een moment van grote dankbaarheid, verwondering, vreugde, ontroering wanneer ik een berichtje kreeg dat de jongeren die ik 3 jaar geleden verwelkomde bij Walk In Trust hun afstudeerjaar bij Walk In Trust wilden afsluiten.

Reeds 3 jaar op rij heb ik het genoegen gehad om een jongerendag voor leerlingen van het vierde leerjaar te mogen faciliteren bij Walk In Trust.

Op deze dag probeer ik deze jongeren iets te geven over bewustwording, de natuur, het sjamanisme, energie, hoe lichaam en ziel onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, dat we als mens uit 4 delen bestaan. Echter 1 deel is maar zichtbaar, de rest is onzichtbaar maar wel degelijk aanwezig. Dat er meer is dan enkel het onzichtbare. 

Elke keer geef ik ze ook de beleving mee om in de duisternis te gaan. We bouwen de zweethut op en ik laat ze kennismaken met de duisternis, zonder de warme stenen. Het gaat om de beleving hoe het voelt om een moment volledig naar binnen te keren. Ik geef mee dat ze op dat moment teruggaan als het ware in de baarmoeder. 

Het zintuig dat heel zwaar belast wordt deze dagen zijn onze ogen. We worden constant blootgesteld aan allerlei prikkels van buitenaf, schermen, tv, pc, gsm, ... allemaal schermen. Onze fysieke ogen nemen deze beelden waar en sturen een vertaling van de beelden die je waar neemt door naar je hersenen. Echter, soms strookt de vertaling niet met de werkelijkheid.

In de duisternis krijgen je ogen rust en kan je waarnemen met andere zintuigen, krijgen je ogen de gelegenheid om waar te nemen op een andere manier. Je lichaam krijgt ook de mogelijkheid om tot rust te komen en te ontspannen. Bedenk maar wat je doet wanneer je ziek bent, het liefst wil je in je bed kruipen en de gordijnen sluiten. Geen prikkels van buitenaf. 

Hartverwarmend

Een sprongetje van geluk bij het vernemen dat deze jongeren hun afstudeermoment bij Walk In Trust wilden bezegelen ipv op café of restaurant te gaan. 

Het moment dat hen het meest bijgebleven was, was het moment van duisternis in de baarmoeder. Dit had zo'n indruk op hen gemaakt waarover ze 3 jaar later nog spraken. Ook waren er leerlingen bij die niet aanwezig waren 3 jaar geleden, doch ook zij wilde dit eens ervaren. 

21 juni 2025 de dag van de zonnewende, mocht ik ze terug verwelkomen, een warm moment wetende dat ik toen 3 jaar geleden een zaadje heb kunnen planten. 

Het was een fijne avond, met lekker eten en drinken, fijne verhalen. 

Na het eten legde we gezamenlijk de dekens op de zweethut en na een korte meditatie gingen de leerlingen één voor één terug in de baarmoeder. De avond werd afgesloten met een vuur en een brief die ze naar zichzelf schreven in de toekomst. Wat willen ze bereiken, hoe zien ze hun leven binnen 5 jaar? Deze brieven gaan ze binnen 5 jaar toegestuurd krijgen. 

We hebben afgesproken om binnen 5 jaar terug samen te komen bij Walk In Trust na de ontvangst van de brief. En natuurlijk vroeger mag ook. Zo benieuwd hoe deze prachtige tieners hun leven geëvolueerd zal zijn. 

Ik wil één voor één deze tieners, Eva, Pauline, Kor, Alwin, Kato, Jewel, Ise, Ziethe, Noah, Tanne en Zara vanuit de grond van mijn hart bedanken en vooral ook Melissa die haar leerlingen aan mij toevertrouwd telkens. Ook lerares Tinne, Marlies, Sofie en directeur Frank. Zelfs de directeur ging in 2023 mee in de hut en heeft toen een visioen gekregen

Dit verhaal begon bij een lerares filosofie die haar leerlingen graag een andere wereld wilde leren kennen. Dit zijn haar woorden: 

"Het vak filosofie heeft in het 4de jaar een labo, waarin leerlingen wat ze theoretisch hebben geleerd kunnen toepassen en ervaren.  
We leren in het 4de jaar over mens-zijn, in verhouding tot natuur en technologie.
Samen met de leerlingen groeide het idee om de grond van ons mens-zijn te ontdekken en ervaren, weg van moderne technologie, in de natuur. Jongeren en mensen in het algemeen zijn tegenwoordig chronisch overprikkeld, en worstelen met wie ze zijn, met hun zelfvertrouwen en met hun verbinding met het grotere geheel. Ik wilde hen een ervaring en methodieken bieden waarnaar ze kunnen terug grijpen in hun verdere leven.
Omdat ik zelf heb ervaren wat jij kan bieden aan mensen, was de keuze snel gemaakt. Onze directie stond ook meteen achter het idee en zo groeide een klein wondertje, dat heel wat jonge harten heeft kunnen raken."

Deze reactie mocht ik van Jewel ontvangen :

"Ik was er in het vierde niet bij, maar hoorde er wel goede verhalen over, dus ik was heel benieuwd. 
Ik vond dat we heel warm werden verwelkomd in een prachtige omgeving. De omgeving bracht al gelijk een rustgevend gevoel. 
Pascale is een heel vriendelijke vrouw met veel wijze woorden. De "baarmoeder" vond ik een beetje eng, maar ik vond de gedachtegang erachter wel heel mooi. De brieven schrijven voor over 5 jaar vond ik een leuke opdracht, omdat je echt moest nadenken over je toekomstige ik. De sfeer was heel gezellig en rustgevend. Ik heb er van genoten. Ik vond het leuk om op deze manier het middelbaar af te sluiten en kan niet wachten om dit over 5 jaar terug te doen."

Soms brengt het leven je bijzondere momenten en mag je bijzondere mensen ontmoeten. Anderzijds zijn we allemaal bijzonder en kunnen we allemaal een verschil maken. Ik alleen kan de wereld niet veranderen, zeggen 8 miljard mensen.

Deze ervaring heeft niet enkel hun hart aangeraakt maar ook dat van mij op een heel bijzondere manier. 

Om het nog meer bijzonder te maken, zie je heel duidelijk in het vuur een jong hertje dat hen toekijkt. Alsof het over hen waakt en ziet dat het goed is. 

Dit maakt het allemaal nog meer speciaal en hartverwarmend. Dit is de magie van het leven. 

Het geeft mij een magisch gevoel, het maakt me zelfs sprakeloos op een bepaalde manier. Deze momenten kan je niet afdwingen, dit zijn de knipogen vanuit het Universum dat we eigenlijk nooit alleen zijn, zelfs al voelt het niet altijd zo. 

Mijn wens voor deze tieners, hun bijzondere lerares en iedereen die dit mee mogelijk heeft gemaakt, is dat zij hun pad in schoonheid mogen bewandelen voor de rest van hun leven. Eigenlijk is dit mijn wens voor iedereen, iedereen verdient momenten zoals deze. Het opent je hart en legt verbinding met je ziel. Het zijn op momenten zoals deze dat wij mensen door een klein gebaar een golf kunnen veroorzaken dat zelfs voelbaar is aan de andere kant van de wereld. 

Mijn persoonlijke noot aan dit verhaal is: we zijn allemaal hoeders van de aarde. We hebben allemaal ergens de verantwoordelijkheid om goed te zorgen voor de planeet, de dieren, de natuur en voor elkaar. We hebben de planeet niet geërfd van onze voorouders, we lenen ze van onze kinderen en de kinderen van onze kinderen, 10.000 jaar van hier. We dienen de planeet mooier achter te laten dan we haar gevonden hebben. Dit brengt mij telkens weer bij het verhaal van de kolibrie, het kleine dappere vogeltje.  

Het Inca sjamanisme leerde me het principe van in Ayni (harmonie) te leven met alles en iedereen. De Heilige Wederkerigheid, vandaag voor mij, morgen voor jou. Dit is teruggeven aan het leven en het collectieve, niemand is een eiland op zich en we moeten voor elkaar zorgen. Plant zaadjes waar je kan en zie hoe deze groeien, mooier kan het niet worden.

Het Afrikaans sjamanisme bracht me bij Ubuntu, een diep besef van onderlinge verbondenheid van mensen onder elkaar. Ubuntu is een oud Afrikaans woord dat 'menselijkheid voor anderen' betekent. Het wordt vaak beschreven als een herinnering aan: 'Ik ben wie ik ben dankzij wie we allemaal zijn.' 

Heel dankbaar - Pascale